Vrienden voor het leven

Stel dat er een goede vriendin bij je langs komt en je vertelt dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat. Ze is de laatste tijd erg moe, krijgt maar geen werk uit d’r handen en ze heeft vaak ruzie met haar partner. Ze zit gewoon niet lekker in haar vel en ze weet even niet meer wat ze moet doen. Ze begint te huilen en je ziet hoe moeilijk ze het heeft.

Wat doe je?

A) Je zegt dat het ook weer niet zo erg is en overlaadt haar met tips en plannen van aanpak om er voor te zorgen dat ze toch door kan. Als ze weer weg gaat geef je haar een schop onder de kont om haar op weg te helpen.

B) Je negeert haar en gaat wat anders doen.

C) Je slaat een arm om haar heen en luistert aandachtig naar haar verhaal. Je toont je betrokkenheid en zegt dat ze het misschien eens wat rustiger aan moet doen en nu best wel even voor zichzelf mag kiezen.

Nu zal bijna iedereen voor antwoord C gaan. Het is immers een vriendin en daar heb je het beste mee voor. Je steunt haar moeiteloos en geeft haar de ruimte om even haar verhaal te doen. Je vriendin kan zo haar hart luchten en ze voelt zich gehoord. Ze ziet eigenlijk zelf ook wel in dat ze de lat wel erg hoog heeft liggen. Ze bedankt je voor je steun en gaat met een gerust gevoel naar huis.

Foto: Julien Sister - lifeofpix.com

Foto: Julien Sister – lifeofpix.com

Het interessante aan dit hele verhaal is dat we vaak iets heel anders doen op het moment dat we zelf die beste vriendin zijn. In plaats van aandachtig te luisteren, spreken we onszelf streng toe en bagatelliseren we het probleem. We rammen gewoon maar door in de hoop dat het vanzelf wel over gaat. En als dat niet lukt, komt er ook nog eens een schop onder de kont achteraan.

Herkenbaar? We gaan vaak heel anders met onszelf om dan met onze vrienden. Dit betekent dat we wel weten hoe we compassievol kunnen zijn, maar dat we dit alleen niet toe passen als het om ons zelf gaat. De meest strenge meester in ons komt dan naar boven en maakt van een rotgevoel een regelrechte klotesituatie.

Dat rotgevoel is er nou eenmaal af en toe. Wat als je jezelf bij zou staan op die momenten in plaats van jezelf de grond in te boren? Dan ga je misschien zelf ook met een gerust gevoel weer verder.

Dog and Woman At Oregon Coast

Een mooie manier om dit te cultiveren is letterlijk aan jezelf te vragen: ‘wat zou ik nu tegen mijn beste vriendin zeggen, als zij in deze situatie zat?’ Ga het gesprek, het liefst hardop, met jezelf aan en je zult versteld staan van je liefdevolle antwoorden. Gun het jezelf, je zult er blij mee zijn.

Tekst: Sophie Kruijsdijk

Vijf redenen om de cursus Mindfulness, ACT & Compassie te volgen

Na een drietal succesvolle series van de cursus Mindfulness, ACT & Compassie zijn er, dankzij de enthousiaste reacties en vele aanvragen, in april en in het najaar er nog twee bij gepland. Heb je interesse maar zou je wat meer willen weten over de cursus? Wil je weten waarom je ‘m überhaupt zou moeten volgen? Hier volgen vijf redenen:

1. Je wordt letterlijk stil gezet

In onze ‘rat race’ maatschappij is het altijd maar hollen van hot naar her en liggen we aan het eind van de dag uitgeput in bed. We hebben dan pas eigenlijk de tijd om de dag even rustig te overzien. We kunnen daardoor misschien niet eens de slaap vatten omdat de gedachten maar door blijven racen. Niet zo gek eigenlijk als je jezelf geen moment rust gunt en zelfs tijdens een schijnbaar ontspannen kopje thee je dagplanning doorneemt, je telefoon checkt en de krant nog even scant. Gewoon even stil zitten en niks doen – heel moeilijk, maar wel erg weldadig. Door onder andere mindfulness-oefeningen ga je hier mee aan de slag.

De cursusruimte

De cursusruimte

2. Je bekijkt jezelf van een afstandje

We reageren vaak als vanuit een automatische piloot op onze omgeving. Iemand zegt iets vervelends, je voelt je er rot door, zegt iets vervelends terug en dit beïnvloedt vervolgens ook nog eens de rest van de dag. Door met aandacht te kijken naar wat er eigenlijk gebeurt – en het vervelende gevoel er gewoon te laten zijn – kun je vervolgens de keuze maken hoe je reageert. Je laat je dus niet leiden door wat je verstand je opdraagt, maar bekijkt jezelf van een afstandje. Dat schept ruimte en mogelijkheden!

3. Je leert loslaten

Hoe fijn is het wel niet om urenlang, dagenlang, misschien zelfs weken lang te blijven vechten in je hoofd over wat die vriendin wel niet verkeerd heeft gedaan, waarom je baas zo’n sukkel is en wat je partner allemaal wel niet mankeert? We zijn zo heel erg bezig met het vechten tegen de realiteit. We voelen weerstand en gebruiken die om ons gelijk te krijgen, medelijden op te wekken of om veranderingen teweeg te brengen. Dit werkt alleen niet. Sterker nog, we hebben zelf ontzettend last van die strijd en verliezen er een hoop energie door. Wat als je de strijd los zou laten?

Loslaten

4. Je ontdekt wat je eigenlijk zou willen 

Door het kijken naar je waarden en je lang verstopte verlangens, zul je ontdekken wat jij eigenlijk graag wilt. Dit kan ook best wel confronterend zijn – je leefde namelijk altijd met deze dromen in een veilig opgeborgen doosje. Nu ga je dat doosje openmaken en realiseer je je dat je dat altijd al had willen doen, maar niet durfde. Dromen gaan altijd samen met angst. Je leert om die angst te voelen én je dromen na te leven. Misschien ziet je leven er dan binnenkort wel heel anders uit!

5. Je sluit vriendschap met jezelf

We kunnen zo streng zijn voor onszelf. We moeten van alles en mogen een hoop vooral ook niet. Als we ons niet aan onze strenge regels houden geven we onszelf ook nog eens op ons donder. En als we ons daar weer vervelend over voelen, laten we onszelf al helemaal in de steek. Jezelf dingen gunnen, moeten vervangen door mogen, mild zijn en onszelf als onze beste vriend behandelen, heeft een onmetelijke kracht. Je bent namelijk helemaal jezelf en mag dat ook vrijelijk zijn. Als dat geen ruimte oplevert…

goede-voornemens (3)

Je krijgt dus inzicht, ruimte en leert als het ware lichter leven. En dat is heel fijn aangezien het leven soms van zichzelf al zo zwaar kan zijn.

De eerstvolgende cursus begint op woensdagavond 8 april. De cursus hierna start op vrijdagmiddag 9 oktober en die daarna op woensdagavond 4 november. Kijk hier voor meer informatie en als je je in wilt schrijven kan dat via het formulier op de contactpagina. Als je het leuk vindt, kun je ook op de hoogte blijven via de Facebook pagina.

Yvonne-Looijschelder (4)

Liever geluk dan gelijk

We hebben het liefst altijd gelijk en willen ook vooral dat anderen dat inzien. Dit levert echter vaak meer strijd dan harmonie op. Het onderstaande stuk is geschreven door Gijs Jansen, ACT professional bij uitstek, en legt op een mooie manier uit hoe je je geluk kunt verkiezen boven je gelijk. Laat je inspireren door zijn mooie woorden over de luxe van (zelf)compassie.

Gijs-Jansen

Liever geluk dan gelijk – Gijs Jansen

Het is grappig hoe je prioriteiten veranderen naarmate je ouder wordt. Vroeger lag ik uren in de zon om maar zo bruin mogelijk te kunnen worden, nu smeer ik me vooral goed in omdat ik geen huidkanker wil krijgen. Het verstandige brein ontwikkelt zich, en hoewel dit in mijn geval rijkelijk laat is, pluk ik er toch nog wat vruchten van.
Tot een paar jaar geleden had ik vooral te maken met de minder functionele kant van mijn verstand. Dat ding was (en is) werkelijk bang voor alles. In de ogen van zijn perfectionisme kon ik nooit iets goed doen en moest ik me regelmatig schamen voor mijn gedrag. Mijn verstand wilde vooral heel graag de baas zijn over mij en regeerde met de harde hand van angst en wantrouwen.
De afgelopen jaren ben ik me meer en meer gaan realiseren dat ik zelf de baas ben over mijn eigen leven. Mijn verstand kan roepen dat ik iets niet kan, en vervolgens kan ik zelf beslissen om het toch uit te proberen. Bestaande programmering kan worden doorbroken als je besluit om te gaan handelen vanuit je waarden, ongeacht wat je verstand roept dat je moet doen.
Zo wil mijn verstand heel graag ‘gelijk hebben’. Als mensen mij echt iets flikken, dan vind ik dat ik daar wat mee moet. Dan stuur ik mailtjes waarin ik uitleg hoe en waarom ik gekwetst ben, in de hoop dat een simpel ‘sorry’ het gat tussen mij en de ander kan dichten. Het vervelende is alleen dat andere mensen vaak niet dezelfde agenda hebben (om het even heel netjes te zeggen). En dus blijf ik dikwijls gekwetst achter, samen met mijn gelijk. Want gelijk heb ik soms hoor, poeh poeh! Ik heb soms zoveel gelijk dat ik er wakker van lig.
Vaak zijn we van huis uit geprogrammeerd met allerlei regels over rechtvaardigheid, en over ‘hoe je je moet gedragen naar anderen toe’. Verwachten dat je omgeving zich ook aan deze regels houdt, kan zorgen voor veel onnodige frustratie en slapeloze nachten. Dit besef bracht mij ertoe om te
kijken naar wat ik nu zelf daadwerkelijk wil met mijn leven. Wil ik een verbitterde gelijkvechter zijn, of wil ik juist een positieve verbinding maken met anderen? En, als het laatste het geval is, ben ik dan bereid om mijn gelijk daarvoor af en toe op te geven?
Mijn verstand vond dit overigens een hypocriet idee dat stonk naar zelfverloochening. Toch heb ik in het eerstvolgende conflict (waarin ik nota bene onvoorstelbaar ongelooflijk gelijk had) besloten om te handelen vanuit de luxe van compassie. Ik vertelde deze keer wederom dat de situatie me pijn deed, maar ook dat ik zelf spijt had dat het conflict zo ver was opgelopen. Toen ik vervolgens nogmaals een rotreactie kreeg, reageerde ik wederom met compassie (terwijl mijn verstand witheet schreeuwde dat ik in mijn recht stond en dat ik me de kaas niet van het brood moest laten eten).
Het conflict was daarmee overigens niet uit de wereld. Maar door te kiezen voor een inhoudelijke doch compassievolle benadering, merkte ik dat mijn eigen frustratie verdween. Ik heb heerlijk geslapen die nacht. Door het conflict niet aan te gaan, was er in mijn lijf geen conflict meer mogelijk.
Conclusie: Er is niets zo helend als een bewuste houding op basis van compassie, zowel naar jezelf als naar anderen toe. In de kern wil niemand vechten of lang boos zijn, en is iedereen uiteindelijk op zoek naar contact en verbondenheid. Mijn uitgangspunt was dat het leven te kort is voor het maken van ruzie. Mijn verstand heeft nog steeds gelijk en mag dat gelijk houden. Ook anderen mogen hun gelijk komen halen, maar dan wel in ruil voor een knuffel.

Meer lezen van Gijs Jansen? Bestel dan hier zijn boek over zelfcompassie.