Geef (me) de ruimte

In de post Je eigen ruimte innemen voor beginners bespraken we de kunst van het voor jezelf opkomen en doen wat jij belangrijk vindt, zonder constant maar met de ander bezig te zijn. We kregen hier een mooie reactie op van Diana, schrijfster van het boek Tuinieren in je hoofd.  Ze vroeg of we nog wat voorbeelden konden geven van het innemen van gelijkwaardige ruimte in verhouding tot de ander. Natuurlijk kan dat!

Ruimte innemen met respect voor de ander

Zoals je op het eind van de post kon lezen, is je eigen ruimte innemen eigenlijk heel erg belangrijk. Wat jij inbrengt is namelijk essentieel voor de relatie met de ander, jij doet hierin jouw deel en de ander het zijne. En hier ligt dus ook direct de sleutel: jij bent belangrijk voor jouw stuk, en de ander voor zijn stuk. Maar waar ligt die grens?

Foto: Ryan McGuire

Foto: Ryan McGuire

Vaak ontstaat er binnen relaties, of dit nou vriendschappelijke, familie-, werk- of liefdesrelaties zijn, een bepaald patroon. De één trekt bijvoorbeeld altijd de kar, stelt activiteiten voor of neemt het initiatief om het huis op te ruimen. Hier kun je ongemerkt zo in vast roesten dat er daardoor een scheve verhouding ontstaat. En dat ga je voelen op een gegeven moment.

Experimenteren met je eigen gedrag

De één trekt zich terug en de ander gaat steeds harder aan het werk. Een gesprek hier over aangaan is uiteraard een slimme eerste stap, maar zo’n patroon echt doorbreken gaat ook gepaard met actie. Een effectieve methode is eens te experimenteren met je eigen gedrag, daar heb je immers alleen direct invloed op.

Wat gebeurt er als je eens niet de boodschappen doet? Of eens een keer niet als eerste belt, een vergadering plant of de boel afmaakt? Dit is lastig, want het gaat tegen je gewoontes (en je waarden) in, maar je geeft daardoor wel de ander de kans om zijn ruimte in te nemen en zelf een keer het touw op te pakken.

Foto: Ryan McGuire

Foto: Ryan McGuire

De controle los laten

We zitten allemaal anders in elkaar, we hebben verschillende ritmes, spanningsbogen en maten van geduld. Om bewust te oefenen met een andere aanpak heb je doorzettingsvermogen nodig. Het gaat er hierbij om de bereidheid te vinden om de controle los te laten.

Dit is moeilijker gezegd dan gedaan; dit voelt namelijk erg onaangenaam. We denken vaak dat we de controle hebben als we maar hard genoeg trekken. Maar een keer loslaten, de boel de boel laten en kijken wat er dan gebeurt, kan een hoop ruimte scheppen. Zowel voor jou om wat achterover te hangen (of juist een keer iets te doen wat jij graag wilt) en aan de ander om er op te reageren – met hierbij alle respect voor de manier van reageren.

Dus doorbreek de gewoonte; zing eens hardop in de auto als je daar zin in hebt, praat een keer niet de stiltes vol, laat de afwas staan of koop tickets voor een theaterstuk zonder te overleggen. De ander zal verrast zijn! En dat biedt weer nieuwe, frisse mogelijkheden.

Experimenteer ze!

Tekst: Life Coach Sophie

Wat je zegt ben je zelf

Meningen; we hebben ze allemaal en we vinden ook allemaal dat wij gelijk hebben. Wat wij vinden is nou eenmaal de waarheid en dat anderen diezelfde waarheid niet delen, is soms onvoorstelbaar. Het grappige aan meningen is echter dat ze meer over de persoon zeggen die de mening heeft, dan over het ding of de persoon waar de mening over gaat. Wij zien namelijk alleen wat we zelf zijn.

wat-je-zegt-ben-je-zelf (2)

Wat je zegt ben je zelf

Neem het gedrag van een collega bijvoorbeeld. Iedere ochtend gaat hij uitgebreid de krant zitten voorlezen; of je daar nu zin in hebt of niet, hij doet steevast uitgebreid verslag. Nu deelt het merendeel van de collega’s de mening dat dit gedrag storend, ongepast of irritant is, maar er zal vast ook wel iemand zijn die het vermakelijk, origineel of zelfs interessant vindt. Dit heeft alles te maken met wat die mensen zelf belangrijk vinden, of eigenlijk, waar ze zelf onzeker over zijn.

Ik vind die collega zelf ongelooflijk irritant; hij neemt namelijk veel ruimte in, gaat over alle gangbare grenzen heen en houdt absoluut geen rekening met anderen. Laten dat nou precies mijn ‘pijnpunten’ zijn. Ik ben namelijk als de dood om te veel ruimte in te nemen, ik respecteer andermans grenzen zo goed dat ik daardoor die van mezelf overschrijd en houd constant rekening met anderen waardoor ik mezelf soms uit het oog verlies. Interessant, nietwaar?

wat-je-zegt-ben-je-zelf (3)

Herken je eigen pijnpunten

Ben je veel met het uiterlijk van anderen bezig en vind je daar dan ook van alles van? Dikke kans dat je zelf onzeker bent over je eigen uiterlijk. Vind je rijke mensen maar kakkers en moet je niks van geld hebben? Grote kans dat je zelf een ingewikkelde relatie met geld hebt. Vind je onzekere, verlegen types maar zwak? Grote kans dat je van jezelf altijd sterk moet zijn en je eigen ‘zwakte’ afkeurt.

Als je je eigen meningen kunt herkennen, geeft dit inzicht in jouw gevoelige punten. En als je deze eenmaal doorziet, kun je daar op anticiperen en zelfs mee gaan oefenen. Ik neem bijvoorbeeld bewust af en toe wat meer ruimte in en kijk dan wat er gebeurt. Meestal gebeurt er eigenlijk niks. Of speelt er zich in ieder geval niet het drama af dat mijn verstand mij voorkauwt als ik überhaupt aan wat meer ruimte innemen denk.

Als je je uiterlijk erg belangrijk vindt, kun je een keer zonder make up of gel de deur uit gaan. Of bewust een keer een fout maken, mocht dat je grootste angst zijn. Door er bewust mee te experimenteren zal je merken dat de reactie – en dus de mening van anderen – heel anders is dan je verwacht. Of je zult merken dat ze helemaal geen mening hebben over jouw ‘schande.’ Ze zijn waarschijnlijk veel te veel bezig met wat anderen wel niet van hen zullen denken!

wat-je-zegt-ben-je-zelf (1)

Meningen zijn persoonlijk, subjectief en verre van de absolute waarheid – mocht die überhaupt bestaan. Als je dit eenmaal doorziet, kun je vrijer door het leven gaan. De mening van een ander heeft namelijk helemaal niets met jou te maken, maar alles met de persoon die ‘m heeft. Want wat hij zegt, is hij namelijk zelf.

Succes met experimenteren!

Tekst: Sophie Kruijsdijk, life coach en ACT professional.

Nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen

Hoe wil jij 2016 tegemoet gaan? Lekker blijven doen wat je altijd al doet, of wil je nu eindelijk eens de boel anders gaan aanpakken en alles uit het leven halen wat er in zit? Jij mag kiezen :).

5947485139f0550a85985984190702ec


Ik wil wel veranderen, maar ik weet niet hoe.’

Wellicht komt deze gedachte nu bij je op. Heel begrijpelijk, want hoe kun je immers de boel anders aanpakken als je altijd hetzelfde doet – en niet anders weet? Je doet je best, probeert hier en daar wat, maar je blijft steeds tegen dezelfde uitdagingen aanlopen. Gedachten houden je in hun greep, je blijft in cirkeltjes ronddraaien en komt eigenlijk niet echt vooruit. Je wordt daardoor kwaad op jezelf en leeft als gevolg meer in je hoofd dan met beide benen op de grond. Je leeft eigenlijk nooit echt ten volle je leven.

Tijd om dat te veranderen!

In de cursus Mindfulness, ACT & Compassie leer je in plaats van je te verzetten tegen nare gevoelens en gedachten, ze te accepteren. Je leert met jezelf omgaan als met een goede vriend(in) die het moeilijk heeft en volop te leven in het hier & nu – met alle mooie en moeilijke momenten die daarbij horen.

Lijkt je dat wat? Bekijk dan dit filmpje waarin je in een duidelijke impressie krijgt van wat de cursus precies inhoudt:


Nog meer lezen en nieuwsgierig naar welk tijdstip het beste in jouw agenda past? Kijk dan op de pagina van de cursus Minfulness, ACT & Compassie en geef je direct op.

fe76d42e84309fa47b4d40508fa2c8dd

Ik kijk er naar uit om in 2016 samen met jou alles uit het leven te gaan halen wat er in zit!

Yvonne

Weten wat je wilt

Heel leuk allemaal die kreten waarin wordt geroepen dat je moet doen wat je wilt en je dromen moet najagen – maar wat als je eigenlijk geen idee hebt van wat je precies wilt? Wat als je dat wel zou willen weten, maar alleen maar vage ideeën hebt die alsmaar vager worden des te langer je er over nadenkt? Kortom, als je door de bomen het bos niet meer ziet, je alsmaar in cirkeltjes blijft draaien en het steeds weer hetzelfde liedje is. ‘Ik weet het niet’ schalt dag in, dag uit, op repeat, door de speakers in je hoofd.

Dit deuntje is misschien op het begin nog irritant, maar wordt snel al best gewoon eigenlijk. Het komt er klakkeloos uitrollen wanneer iemand je vraagt: ‘wat zou jij graag willen?’. ‘Kweeniet, geen idee, ik zou het niet weten…’, en meer van dit soort antwoorden. Maar is dat echt zo? Of is dat stiekem een excuus om jezelf niet in de ogen te hoeven kijken en toe te geven dat je eigenlijk niet trouw bent aan jezelf?

Foto: Blake Verdoorn

Foto: Blake Verdoorn

Doen wat je wilt vergt namelijk moed. Net als je eigen ruimte innemen, zoals ik in deze post besprak. Het betekent dat je je eigen weg gaat, de dingen anders doet dan anderen en vooral eens goed met jezelf gaat zitten en kijken hoe de situatie er nou eigenlijk voor staat. En dat is moeilijk, want vaak realiseer je je op dat pijnlijke moment dat je hebt gefaald wat betreft doen wat jij wilt. En dus is het makkelijker om te zeggen dat je niet weet wat je wilt. Zo vermijd je ‘slim’ dat moment van de waarheid, jouw waarheid.

Je weet namelijk best wat je wilt, of dat weet je ongeveer, of op z’n minst weet je wat je echt niet wilt. En dat is al heel wat, want het is in ieder geval niet zo dat je niks weet. Misschien heb je nog geen kant-en-klaar beeld van hoe het er precies uit ziet, maar je weet echt wel of je graag kookt, tekent, naar de bioscoop gaat, met mensen werkt of juist met de computer. Anders ben je een robot – die voelen of denken namelijk niet en doen gewoon wat er voor ze in het programma staat geschreven.

weten-wat-je-wilt

Foto: Davide Ragusa

Aangezien je geen robot bent, kun je op z’n minst beginnen met stapje voor stapje te kijken naar wat je voorkeur heeft. Neem even de tijd en beantwoord in alle rust, in je eentje, de volgende vragen:

Wat vind je belangrijk in je leven?

Waar zou je meer tijd aan willen besteden?

Wat vind je leuk?

Waar word je gelukkig van?

Wat zou je niet kunnen missen in je leven?

Waar wil je om herinnerd worden als je overleden bent?

Dit zijn allemaal vragen die je dicht bij je waarden brengen. Waarden kunnen dingen zijn als familie, creativiteit, spel, plezier, diepgang, schoonheid, bijdragen, delen, enzovoort. Hoe meer je naar je waarden leeft, hoe meer voldoening je zult ervaren. Dus eigenlijk is weten wat je wilt, weten wat je waarden zijn. En zo zijn we weer een stapje dichterbij jou gekomen, bij wie je bent en bij wat je wilt.

weten-wat-je-wilt

Foto: Blake Verdoorn

Tekst: Sophie Kruijsdijk

Je eigen ruimte innemen voor beginners

Heb je het idee dat je altijd direct opspringt als een ander je wat vraagt, maar dat je eigenlijk nooit aan je eigen plannen toekomt? Dat je andermans prioriteiten vrijwel altijd voor je eigen prioriteiten stelt? Dat je aan het einde van de dag in bed eigenlijk pas een moment voor jezelf hebt, daardoor begint met malen en niet in slaap valt? Iedereen heeft hier, in meer of mindere mate, wel eens last van.

ruimte-innemen (2)

Foto: Ryan McGuire

Goed voor jezelf zorgen is namelijk eng. Het betekent dat je je eigen ruimte in moet nemen en een ander mogelijkerwijs teleur moet stellen. De angst die daarbij komt kijken gaan we liever uit de weg. We willigen daardoor soms klakkeloos een verzoek van de ander in. Of we doen van alles om er voor te zorgen dat dat verzoek niet eens nodig is en richten de situatie zo in dat niemand ons ooit iets kwalijk kan nemen.

Maar eigenlijk heeft niemand daar wat aan – vooral jijzelf niet.

Op de lange termijn houd je dat namelijk niet vol en bereik je precies dat waar je bang voor bent: een negatief oordeel van de ander. Er komt namelijk ongetwijfeld een moment waarop het je niet meer lukt om voor de ander te denken, om jezelf weg te cijferen en je eigen behoeftes onder het tapijt te vegen. Op dat moment komt je slechtste kant naar boven en valt de positieve indruk die je op de ander wilde maken volledig in duigen.

Je voelt je daardoor dubbel zo slecht; ten eerste omdat je het zo zat was dat je je kookpunt hebt bereikt en ten tweede omdat de ander je laat weten dat hij of zij je gedrag absoluut niet waardeert. Je voelt je schuldig en gaat daardoor nóg beter je best doen om de ander te pleasen. Een gebed zonder eind.

Maar hoe stap je uit deze vicieuze cirkel?

Het begint met het besef dat jij net zo belangrijk bent als ieder ander. Jouw behoeftes, jouw ruimte en jouw wensen zijn evenveel waard als die van andere mensen. Je je dat alleen al realiseren kan een verandering in perspectief teweeg brengen. Mocht je dat moeilijk vinden, dan kun je jezelf de volgende vraag stellen: ‘wat maakt dat ik de ander belangrijker vind dan mezelf?’ Het antwoord kan misschien confronterend zijn, maar het geeft je ook meer duidelijkheid over waar je gedrag vandaan komt.

De volgende stap is eens stil staan bij wat jouw prioriteiten eigenlijk zijn. Wat is echt essentieel in jouw leven? Waar kun jij niet zonder? Als je deze punten hebt gedefinieerd, stel je dan de volgende vraag: van welke punten zie ik regelmatig af om anderen een gunst te doen?

En nu komt de belangrijkste stap: daadwerkelijk actie ondernemen. Kies één van de punten waarvan je merkt dat je die wel erg vaak opgeeft. Plan binnen nu en drie dagen een moment in waarop je precies dat gaat doen wat jij graag wilt – zonder rekening met de ander te houden. Heb het er eventueel samen over zodat hij of zij zich kan voorbereiden. Leg rustig uit wat je graag zou willen en waarom. Hoe de ander reageert is aan hem of haar; jij kiest nu namelijk voor jezelf omdat je uiteindelijk die cirkel wilt doorbreken. Toch?

Photo: Ryan McGuire

Foto: Ryan McGuire

Uiteraard is respect voor de ander een basisvoorwaarde, maar vaak vinden we een kleine stap nemen al gigantisch egoïstisch. We denken dat als we iets meer ruimte innemen, we de ander volledig buitenspel zetten. Dit denken in uitersten zorgt ervoor dat we vast blijven zitten in ons vruchteloze patroon. Wat als een beetje meer ruimte innemen helemaal niet zo vervelend is voor de ander als je denkt? Laat je daardoor niet zien wie jij bent en waar jij voor staat? En is dat niet wat jou juist zo interessant maakt voor anderen?

Succes – en veel ruimte voor jezelf gewenst!

ruimte-innemen (1)

Foto: Ryan McGuire

Tekst: Sophie Kruijsdijk

Waarom mindfulness?

Iedereen zit tegenwoordig aan de mindfulness. Maar waarom eigenlijk en hoe werkt het? Lees er hier meer over – en leer het zelf ook!

waarom-mindfulness (2)

Wat is meditatie?

Mediteren kan op vele verschillende manieren: je kunt je richten op een object, zoals een kaars of een afbeelding, je kunt gaan wandelen in de natuur en bewust zijn van alle geluiden die zij produceert, je kunt op een meditatiekussentje of –bankje gaan zitten en je adem volgen. Het maakt niet zo heel veel uit hoe je het doet, als je het maar doet.

Bij meditatie train je eigenlijk je vermogen om je aandacht er bij te houden – waar dat dan ook bij is. Door je focus iedere keer weer opnieuw te richten op je object van aandacht, ontwikkel je de vaardigheid om bewuster aanwezig te zijn bij wat zich aandient. En dat kan in het leven nog wel eens van pas komen.

Leven in een waas

We hebben namelijk vaak de neiging om onszelf, al dan niet onbewust, af te leiden. We gaan bijna automatisch weg van nare gevoelens en merken soms dat we ook leuke dingen niet echt intens meemaken. Doordat je bijvoorbeeld altijd in gedachten verstrikt bent, of probeert je gevoelens onder controle te houden, gaat je leven in een soort waas aan je voorbij. Herkenbaar? Je bent niet de enige.

waarom-mindfulness (3)

Ons ‘verstandige’ verstand

Ons verstand heeft de neiging om zich constant met allerlei dingen bezig te houden – van futiliteiten tot doemscenario’s. Als er maar gedachten zijn waar hij mee aan de slag kan. Denken, denken, denken – en nog eens denken. Ons vermogen tot denken en logisch redeneren, brengt ons heel ver als homo sapiens, maar het is tegelijkertijd ook onze grootste vijand en berokkent ons een hoop psychisch ongemak.

Een kind dat nog niet zoveel na kan denken, leeft ontzettend in het moment en geniet zo intens van alles wat er langs komt. Tegelijkertijd beleeft het de nare dingen ook in al zijn volledigheid en huilt direct al het leed er weer uit. Pas als er wat meer denkvermogen bij komt kijken, gaat het kind zich aanpassen aan wat men van hem of haar verwacht. En dat is waar het verstand om de hoek komt kijken.

Vanaf heel jong af aan neemt het verstand de missie op zich om alles onder controle te houden. Weg spontaniteit en hallo regelneef. Het verstand schrijft een soort wetboek op waarin staat wat wel – en wat vooral niet – gewenst is. Als een strenge politieagent houdt het verstand je in toom en is uiteraard erg tevreden over zijn werk als jij hem klakkeloos opvolgt. Maar op een gegeven moment merk jij dat dat hardwerkende verstand eigenlijk meer kwaad dan goed doet.

waarom-mindfulness (1)

Piekeren, je gevoel uitschakelen, onzekerheid, een oneindig getetter van orders en commentaar – om gek van te worden! Je verstand houdt je in zijn greep en laat je lekker niet meer los. En dat hoeft ook helemaal niet. Jij kunt hem namelijk los leren laten.

Leer loslaten!

Hoe? Hier komt meditatie weer om de hoek kijken. Door middel van mindfulness-oefeningen leer je je verstand en zijn kapriolen herkennen. Je observeert het circus dat hij iedere keer weer weet op te tuigen en kijkt er rustig vanaf de tribune naar. Natuurlijk zal een opgedirkte olifant je ook wel eens mee de bak in trekken. Maar af en toe de clownstrucs van je verstand doorhebben, geeft je wel de mogelijkheid om te kiezen wat je er vervolgens mee wilt doen. En dat geeft ruimte – heel veel ruimte.

Cursus Mindfulness, ACT en Compassie

Mindfulness leert je dus om je gedachten en je gevoel te observeren en vervolgens actie te ondernemen die past bij wat jij belangrijk vindt. Klinkt onmogelijk? In de cursus Mindfulness, ACT en Compassie legt Yvonne je het allemaal rustig uit en laat het je vooral ervaren.

Interesse? Kijk dan hier voor meer informatie over de cursus of geef je direct op via het contactformulier.

Tekst: Sophie Kruijsdijk

Voluit vakantie vieren

Het is eindelijk vakantie! We staan onszelf in deze periode twee, drie weken toe om even he-le-maal niks te doen. Deze weken zitten alleen iedere keer weer in een mum van tijd bommetje vol leuke, ontspannende en cultureel verantwoorde activiteiten. De vakantie vliegt zo ieder jaar weer in een rotgang voorbij. Je staat erbij en je kijkt er naar; voor je het weet zit je alweer op kantoor.

Hoe zorg je er nou voor dat je zo van je vakantie geniet dat je er op een gegeven moment letterlijk genoeg van hebt? Zou het niet fijn zijn om te kunnen zeggen: ‘ik heb mijn vakantie voluit gevierd en ben nu weer klaar om aan het werk te gaan’. Het draait allemaal om hoe je je vakantietijd invult.

Vakantiestress

We hebben eigenlijk allemaal te weinig vrije tijd. Als we dan eindelijk wat langer vakantie mogen vieren, hebben we de neiging hebben ook onze vakantie-agenda helemaal dicht te timmeren. Ja, want die en die heb ik al eeuwen niet gezien, en daar wilde ik eindelijk al eens heen en nu kan ik van die kortingsbon gebruik maken, enzovoort. Allemaal hele valide gedachtes, maar zonder dat je er erg in hebt, is er geen ruimte meer voor gewoon even niks doen.

Het woord vakantie komt van het Latijnse woord vacare, wat ‘vrij zijn van verplichtingen’ betekent. Je bent dan misschien wel vrij van werkverplichtingen, maar ben je dat ook van jezelf? Hoeveel moet je nog steeds van jezelf in deze periode die eigenlijk voor flierefluiten is bedoeld? Hoeveel momenten ben je écht vrij? Bespeur je jezelf op een soort schuldgevoel als je ligt te lamballen?

Houd dit in de gaten en kijk of je op die momenten de lat wat lager kunt leggen. Kun je een keer proberen om niet de orders van die strenge, pragmatische stem op te volgen die zegt dat je altijd nuttig bezig moet zijn? Probeer het eens uit en kijk wat er gebeurt!

Fijne vakantie!

P.S. nog wat inspiratie voor mee op reis:

voluit-vakantie-vieren (3)

Tekst: Sophie Kruijsdijk

Verleg je focus

Stoorzenders, irritaties, tegenslagen; soms lijkt het alsof onze dagen er vol mee zitten. Heb je eindelijk de tijd gevonden om te mediteren, gaat de buurman lopen timmeren. Wil je nog even snel na het werk wat boodschappen halen, sta je een paar straten voor de supermarkt in de file. Ben je eindelijk gaan zitten voor een column, zet je partner muziek op. Je wordt afgeleid en dingen gaan dus niet volgens plan – het overkomt ons allemaal constant. Maar hoe we er mee omgaan, verschilt per persoon.

Foto: Ryan McGuire

Foto: Ryan McGuire

Je kunt je bijvoorbeeld helemaal op laten naaien door het irritante getik van je buurman, volledig los gaan op het verkeer voor je of je partner verbouwereerd tot de orde roepen: ik probeer me hier te concentreren, JA! In andere woorden: ik wil dat jij, of liever eigenlijk de hele wereld, rekening met mij houdt. Als ons iets in de weg staat, dan is dat de schuld van de ander en moet die veranderen om het ongemak op te lossen.

Dit is een vrij basale reactie die geen mens vreemd is; wij zijn immers geprogrammeerd om ongemak uit de weg te ruimen en dan het liefst zo snel mogelijk. Als iets buiten onze controle ligt, dan doen we toch ontzettend ons best om de situatie naar onze hand te zetten. We gaan ons er ontzettend aan irriteren bijvoorbeeld. Heel begrijpelijk, maar vrij contraproductief.

Foto: Ryan McGuire

Foto: Ryan McGuire

Je verspilt namelijk een hoop energie in het ‘oplossen’ van de storende factor. Het enige wat je bereikt is dat je er gestrest door raakt en het bijna een obsessie wordt om de irritatie te elimineren. Je meditatiemoment, een rustig begin van de avond of het plezier van een column schrijven ruim je zo eigenhandig uit de weg. Hoe raar en onrealistisch dit ook klinkt: je hebt een keuze.

Je kunt namelijk je focus proberen te verleggen. Als primaire reactie focust je verstand zich compleet op de stoorzender. Gedachten als: ‘moet weg, stom, slecht, elimineer, stomme buurman toch ook, hallo, ik ben er ook hoor!’ wisselen zich af en nemen de boel volledig over. Een stressreactie is het resultaat en het enige wat je nog hoort, ziet en denkt is de verstoring. Bewust kiezen hoe je reageert, helpt om deze schijnbaar oncontroleerbare situatie ietwat handelbaarder te maken.

Tijdens het meditatievoorbeeld kan je, na het erkennen van de irritatie, er voor kiezen om ‘geluid’ je object van meditatie te maken. Je kunt ook je adem volgen en iedere keer als je afgeleid wordt door het gehamer, je focus weer terug brengen naar je buik. De geïrriteerde gedachten observeren is een derde optie. Je laat je zo niet willoos meevoeren in de stroom, maar besluit een observerende houding in te nemen en te zien wat er gebeurt. ‘Ja, dag, kan ik eindelijk mediteren word ik weer afgeleid!’ oppert je verstand wellicht. Meditatie is niet anders dan observeren wat er komt en gaat, als daar een stoorzender bij hoort dan observeer je die lekker mee. Zo gaat het in het leven namelijk ook.

Foto: Szolkin

Foto: Szolkin

Net als bij die file bijvoorbeeld. Dit is inderdaad balen en het is goed om daar even bij stil te staan, maar daarna is aan jou de keuze wat je vervolgens doet. Je kunt het moment gebruiken om even bij je ademhaling te zijn. Je kunt een vriendin bellen. Je kunt ook besluiten te parkeren en verder te lopen. Hier verleg je de focus dus op iets anders, iets waar je wél wat aan hebt.

Ik noemde eerder de partner die muziek opzet tijdens het schrijven van een column. Die partner is mijn vriend en ik ben de columniste. Ja, ik dacht direct: ‘ik probeer me hier te concentreren, JA!’ Maar ik besloot niks te zeggen en lekker door te tikken. Ik hield mijn focus bewust bij mijn boodschap in plaats van bij mijn geïrriteerde gedachten. En nu? Nu is mijn column af en is het stil, want hij heeft namelijk zelf na een tijdje de muziek uitgezet. En zo gaat het met veel meer dingen in het leven; ze komen en gaan en het is aan ons wat we er mee doen.

Tekst: Sophie Kruijsdijk

Lichter Leven

Onlangs is het nieuwe boek van ACT-expert bij uitstek Gijs Jansen verschenen. Het heet Lichter Leven en geeft antwoord op 22 zware vragen met verlichtende antwoorden.

‘Op basis van bewezen effectieve technieken laat psycholoog en ervaringsdeskundige Gijs Jansen je zelf ervaren wat je kunt doen om (bijvoorbeeld) slimmer met gedachten en gevoelens om te gaan. Zonder moeilijke, dure woorden en met een broodnodige dosis humor, nodigt Gijs je uit om jezelf te accepteren zoals je bent, mét alle toeters en bellen die daar bij horen.

Lichter Leven gaat over een nieuw en fris perspectief op onze menselijkheid, waarbinnen we alles mogen denken, voelen en ervaren. Het boek leert je om de strijd met jezelf te staken en om verbinding te maken met de dingen die werkelijk belangrijk voor je zijn.

Lichter-leven
Een verkorte versie van dit boek is verschenen in het mei-nummer van Psychologie Magazine. Het complete boek kun je downloaden op lichterleven.seetrue.nl. Je bepaalt zelf of je daarvoor wilt betalen en hoeveel. De eventuele opbrengst komt volledig ten goede aan KWF Kankerbestrijding.’

Gijs geeft ons naast een hoop antwoorden, tegelijkertijd een prachtvoorbeeld van het leven naar waarden. Hij voert de waarde ‘delen’ zo ver door dat hij, naast de vrijwillige bijdrage aan het KWF, zelf niets vraagt voor het boek dat hij heeft geschreven. Een gebaar dat zo waardevol is dat eigenlijk niet in woorden uit te drukken is. Dank voor het delen Gijs!

Dit boek is een absolute aanrader voor iedereen die lichter zou willen leven. En wie wil dat nou niet?

Bron: SeeTrue – Tekst: Sophie Kruijsdijk

Vrienden voor het leven

Stel dat er een goede vriendin bij je langs komt en je vertelt dat het eigenlijk helemaal niet zo goed gaat. Ze is de laatste tijd erg moe, krijgt maar geen werk uit d’r handen en ze heeft vaak ruzie met haar partner. Ze zit gewoon niet lekker in haar vel en ze weet even niet meer wat ze moet doen. Ze begint te huilen en je ziet hoe moeilijk ze het heeft.

Wat doe je?

A) Je zegt dat het ook weer niet zo erg is en overlaadt haar met tips en plannen van aanpak om er voor te zorgen dat ze toch door kan. Als ze weer weg gaat geef je haar een schop onder de kont om haar op weg te helpen.

B) Je negeert haar en gaat wat anders doen.

C) Je slaat een arm om haar heen en luistert aandachtig naar haar verhaal. Je toont je betrokkenheid en zegt dat ze het misschien eens wat rustiger aan moet doen en nu best wel even voor zichzelf mag kiezen.

Nu zal bijna iedereen voor antwoord C gaan. Het is immers een vriendin en daar heb je het beste mee voor. Je steunt haar moeiteloos en geeft haar de ruimte om even haar verhaal te doen. Je vriendin kan zo haar hart luchten en ze voelt zich gehoord. Ze ziet eigenlijk zelf ook wel in dat ze de lat wel erg hoog heeft liggen. Ze bedankt je voor je steun en gaat met een gerust gevoel naar huis.

Foto: Julien Sister - lifeofpix.com

Foto: Julien Sister – lifeofpix.com

Het interessante aan dit hele verhaal is dat we vaak iets heel anders doen op het moment dat we zelf die beste vriendin zijn. In plaats van aandachtig te luisteren, spreken we onszelf streng toe en bagatelliseren we het probleem. We rammen gewoon maar door in de hoop dat het vanzelf wel over gaat. En als dat niet lukt, komt er ook nog eens een schop onder de kont achteraan.

Herkenbaar? We gaan vaak heel anders met onszelf om dan met onze vrienden. Dit betekent dat we wel weten hoe we compassievol kunnen zijn, maar dat we dit alleen niet toe passen als het om ons zelf gaat. De meest strenge meester in ons komt dan naar boven en maakt van een rotgevoel een regelrechte klotesituatie.

Dat rotgevoel is er nou eenmaal af en toe. Wat als je jezelf bij zou staan op die momenten in plaats van jezelf de grond in te boren? Dan ga je misschien zelf ook met een gerust gevoel weer verder.

Dog and Woman At Oregon Coast

Een mooie manier om dit te cultiveren is letterlijk aan jezelf te vragen: ‘wat zou ik nu tegen mijn beste vriendin zeggen, als zij in deze situatie zat?’ Ga het gesprek, het liefst hardop, met jezelf aan en je zult versteld staan van je liefdevolle antwoorden. Gun het jezelf, je zult er blij mee zijn.

Tekst: Sophie Kruijsdijk